Queueing

Alweer een tijdje geleden dat we met z’n allen lagen te dobberen in de hot-tub van het subtropisch-zwemparadijs. We zijn het eerste weekend van “half term” naar Centre-parcs geweest. Omdat we het natuurlijk zelf wilden, maar vooral omdat we het de kinderen hadden beloofd.

Vóór onze verhuizing naar Engeland, zijn we daar in de mei-vakantie naar toegegaan om de boel hier een beetje te verkennen en om ons te oriënteren. Het beviel de kinderen goed, zeer goed.

Wat óns opviel waren natuurlijk de keurige “queues”, vooral bij de glijbanen. En wat óns toen ook opviel, was dat onze kinderen het principe van “netjes” in de rij staan nog niet zo goed beheersden. Vooral de kleintjes veroorzaakten elke dag toch wel wat opstootjes.

Het was dus wel grappig om te zien, toen we voor de tweede keer in dat park waren, ze zich inmiddels aan het “Engelse” aangepast hebben. Dit keer hoefde ik niet één keer in actie te komen, geen ruzietjes te sussen, het ging allemaal van zelf. Netjes wachten op je beurt.

 

Zelf heb ik wat dat betreft ook wel wat geleerd, ik weet al heel lang dat je in Engeland geen haast moet hebben. In de pub, aan de kassa bij de supermarkt, in de schoenenwinkel, mensen nemen hun tijd. Maar het voelt onnatuurlijk, tijd is kostbaar. Welnu, het willen opschieten heb ik laten varen, het heeft geen zin. En eerlijk gezegd, ik voel me er veel beter bij, geen hartkloppingen meer. Er zijn namelijk ook geen aso’s die jouw beurt willen inpikken. Ik vind het hier prima in de rij te staan en te wachten tot ik geholpen word.

 Ook spoorbomen nemen hun tijd. Wij wonen dicht bij een spoorwegovergang. Als de bomen omlaag gaan, zou het zo maar 4 minuten kunnen duren voordat de bomen weer omhoog gaan. En 4 minuten zomaar wachten is best lang, vooral als het regent of het is – 10. In het begin kon ik mij hier enorm over opwinden, maar ook dat heb ik afgeleerd en het voelt heerlijk! Eén van de eerste keren dat ik aan het spoor stond te wachten kwam er een ambulance naast me staan met zwaailichten aan. Ik dacht: “ jeetje, die weten ook hoe lang zoiets kan duren”. Maar het ambulance-personeel maakte zich niet druk, wat een kalmte.

Ik zou de “queue” mee naar Nederland willen nemen, samen met de  rust en beleefdheid, maar natuurlijk moeten ook de Engelse worstjes en “pickle” mee.

Hanny  

English Cuisine

Bestaat die dan? Nou ja… en nee…. Een beetje misschien… We kijken graag naar Masterchef. De televisie in Engeland is niet veel beter dan in Nederland, maar Masterchef kan onze toets doorstaan. En dan liever de professionals dan de amateurs. Is het eten dan goed hier? Eigenlijk best wel. De pubs serveren echt lekker “pubeten” zoals pies en fish&chips. De puddings zijn ook niet te versmaden. De echte restaurants hebben we nog niet echt geprobeerd maar binnenkort gaan we op deftig… zijn we tien jaar getrouwd!

Stilaan zijn we dus was wat dingen aan het proberen in onze eigen keuken, bread&butter pudding, toad-in-a-hole, sausage rolls…. Wist u dat Hanny een hele lekkere curry maakt? Waar de kinderen eerst nog heel erg hard blêh riepen en pittig schreeuwden, zijn ze er nu wel een beetje aan gewend.

In het begin van ons verblijf keken we helemaal niet naar Masterchef maar naar Jamie Oliver op Channel 4…. Hier toerde hij door Engeland om de geheimen van zijn eigen land te ontdekken! De kerstuitzending was wel leuk, maar zijn koken is toch allemaal net wat te rommelig. Overigens heb ik Nigella en Gordon nog niet langs zien komen op de beeldbuis.

Een tijdje geleden waren we weer in Audley End house in de Service Wing! Geen Falconery (zie eerdere TUMBLR), maar Victorian lifestyle. Eigenlijk fantastisch! Kinderen stonden ruim een uur in de dairy en hebben geleerd hoe je boter moet maken, daarna hebben we ons vergaapt aan de de echte keuken….

Hier waren allemaal dames van wie ik nog steeds niet weet of ze nou actrices waren. In ieder geval werd alles volgende de gebruiken uit 1881 gemaakt! Ook het recept van de worsten broodjes (die u onder ziet) namen we mee naar huis om te proberen. De kinderen vonden het warempel nog echt lekker ook!

 

Gisteren weer authentieke UK Curly Kale gegeten met een Smoked Frankfurter….. great!!!!

Maarten

Wit

Hoe is het in Nederland met de Elfstedentocht? Gaat het uiteindelijk nu wel of niet door? Wij zijn het een beetje kwijt… Hoewel het hier in Chaston Road tot wat heimwee-achtige gevoelens heeft geleid, hebben we het niet meer heel direct gevolgd.
Wel is het koude front dat over Nederland trok, ook in Engeland geweest met temperaturen ver onder het vriespunt. Ik kan u vertellen dat dat zowat het enige moment is geweest dat ik op mijn fietstraject naar werk geen blote benen en armen meer zag.  Nu het kwik weer boven het vriespunt is gestegen zijn alle korte broeken en shirts weer uit de kast getrokken. Ik vind die kledij in de koude opmerkelijk: lijken er geen last van te hebben. In Amsterdam vinden we dat in de winter ook opmerkelijk: dronken Britten zonder jas in de stad: maar dat is hier echt schering en inslag.
De koude heeft geleid tot mooie winterse taferelen in Shelford en sneeuwpoppen werden gemaakt. Was ook van die lekkere plaksneeuw… mooi sneeuwballen dus! We waren even bang dat de school dicht zou gaan, want dat was namelijk het scenario dat ons al werd voorgehouden. Een centimeter sneeuw en het hele leven wordt ontwricht. Nou… dat viel allemaal wel mee omdat het hier in de vakantie was, half term… We hebben het er wel van genomen door op pad te gaan! Zo was het heerlijk wandelen in Brandon country park. Hete chocola en Victorian Spunge daarna. De favoriet van onze oudste zoon (Tea orchard weet u nog?). Intussen zijn de kinderen weer naar school, is de sneeuw weg en begint de bloesem te ontluiken. Het wordt vast een heerlijk voorjaar.
 
Maarten

Een beste auto

Het spijt me dat we zo lang niets van ons hebben laten horen. Het kost niet echt veel tijd om even een blog te schrijven, maar je moet het wel even doen. Onze eerste maanden in Cambridgeshire hebben zich gekenmerkt door veel fietsen: alles hebben wij zowat op de fiets gedaan!! Het wordt nu echter wel tijd om de actieradius uit te breiden; en dus zijn we op autojacht gegaan. En oh ja, wat hebben we nu een mooie auto… waar ook nog eens iedereen in past!

De zoektocht ging via www.autotrader.co.uk. We (maar Hanny zal u terecht vertellen dat dat mijn gekke idee was) begonnen met het zoeken van een 7 zitter onder de 1000 pond. Al snel bleek dit een no go te zijn en hebben we het budget een beetje opgekrikt. Zo reed ik drie weken geleden met vriend Chong naar Babcock. Ik denk dat de verlaten veldjes waar auto’s verkocht worden in weze niet anders zijn dan de veldjes in Nederland. Maar ik moest er even aan wennen. Het kostte zowat de hele ochtend om uiteindelijk te besluiten dat deze deal niet doorging. Intussen hadden Chong en ik (slechts) twee auto’s gezien. Hij moest mijn tekort aan autokennis opvangen (en dat tekort is fenomenaal groot) en er bleek inderdaad wel het een en ander aan deze auto’s te schorren.

De volgende prooi was een Hyundai Trajet van 10 jaar oud die, ook op een vreselijk veldje, in Peterborough werd aangeboden. Deze auto was fenomenaal…. Totdat ‘ie reed. Tien jaar oud, leek als nieuw: maar hij ging simpelweg niet in zijn 2. Althans, hij ging het wel, maar niet zonder even de tandjes te poetsen, krrrrrrkrrrrrkrrrrr….. De verkoper wilde niet een stukje meerijden, maar dat geluid zou niets zijn. Toen die uiteindelijk na veel aandringen toch meeging, bleek dat geluid toch wat meer. Toen de automonteur (na meerijden) het geluid KRRRRRKRRRRRKRRRRR afdeed met een kleinigheid, zag ik het nog steeds somber in. Ondertussen bleven die jongens maar roepen hoe mooi hij was, en schoon en mooi, en schoon en mooi en… Mijn list om het te kopen met garantie (en elders te laten opknappen) mislukte ook. De op de website beloofde garantie bleek er niet te zijn. Ik had me de terugreis vanuit Peterbough leuker voorgesteld, maar het was weer de trein na wachten op een koud en barkoud perron.

Terwijl Hanny mij verbood nog op de autotrader site te kijken, deed zij dat wel. Twee dagen later hadden we een prachtige Vauxhall Zafira. Klinkt bekend, dat Zafira, maar dit is een statige wagen. Lang leve Vauxhall!!!

Zuid-Franse Camping

Stiekempjes zitten we een beetje te denken of we volgend jaar na terugkomst nog even op vakantie zullen gaan. Bijvoorbeeld naar de Dordogne of Zuid-Frankrijk. En op dat moment viel eigenlijk het kwartje… nu begrijpen we waarom de Engelsen zo veel goede acteurs hebben en met name waarom ze het op de camping zo goed doen tijdens de talenten jacht: het wordt er namelijk met de paplepel ingegoten!

December is namelijk de maand van de school plays! En omdat onze drie jongsten en de oudste apart van elkaar (key stage one en key stage two respectievelijk) in een stuk speelden mochten Hanny en ik twee keer! Omdat broertjes en zusjes niet mochten ( die maken namelijk lawaai en verstoren de voorstelling) moesten we ook nog om de beurt oppassen. Dat kon gelukkig, want de voorstelling was twee keer. En ik moet u zeggen: zo’n school play is echt fantastisch georchestreerd! Van A tot Z is er licht en geluid, muziek en tekst. Die tekst moest ook al weken van te voren worden ingestudeerd: “Little Jesus (Voske’s tekst), these stars are shining in your stable (Pepijn volgde)”. En dat ging natuurlijk briljant! We mochten foto’s maken, maar u begrijpt dat dat onder bepaalde voorwaarden was… Onder ziet u een toegestaan sfeerbeeld!

Ook zijn we begin december naar de Mill Road Winter Fair geweest… Dit is een fair/braderie die wordt georganiseerd vanuit de gemeenschap. Het is echt een evenement van klasse voor de inwoners van Cambrigde. Ook hier veel optredens door verschillende groepen muziekanten en andere “performers”. De dansgroepen die een soort van battle met elkaar uitvoerden (onder begeleiding van accordeon muziek) oogstten veel bewondering bij onze kinderen! U kunt zich voorstellen dat de kleurige outfits ook wel hielpen in deze.

Jong geleerd is dus oud gedaan; plays op school, performing op fairs leidt er toe dat je de prijzen wint op de Zuid-Franse camping! Wij gaan dus hard oefenen voor de zomervakantie dit jaar!

Maarten

Bijna Kerstmis

Het is bijna Kerstmis. Dat weet u natuurlijk ook wel; maar dit jaar is dus een bijzondere kerst. Wij zullen u vertellen waarom. Dit jaar is het eerst sinds ooit, dat wij alleen zijn. Nou ja alleen: met zijn zessen dus! In Shelford wordt het steeds mooier als de zon onder gaat. We kwamen net terug uit het zwembad (inmiddels was de zon ruim onder) en waren alle verlichtingen van de huizen zichtbaar: bomen, rendieren, Santa’s en van die mooie vallende sneeuwvlokjes. De hoeveelheid kerstversiering in Cambrigde valt echter enorm mee (of tegen zo u wilt), wel lijkt het of de kerst gedachte meer wordt verspreidt: samen met de familie, carols en veel schoolplays! Zowel van de kleintjes als die ene grote! Fantastisch!

Het lab in het Addenbrookes is wat dat betreft ook interessant: mensen zijn daar afkomstig uit alle windrichtingen: Spanje, Portugal, China, Maleisië, Australie, India, Pakistan, Ierland en dus ook Nederland. En iedereen is aan het vertrekken voor de kerst (behalve de Chinezen dan): het lab wordt leger en leger. Maar wij? Wij blijven en ondanks het feit dat we u graag over de vloer hebben, heeft er zich niemand aangemeld en gaan wij voor het eerst in de geschiedenis een kerst tegemoet met enkel ons zessen.

En dat vraagt om een kleine evaluatie van ons bestaan hier. Dat klinkt ernstig, maar is het niet. We gaan het doen van groot naar klein; kort en krachtig. Wat we fijn vinden hier, wat we missen. Hanny vindt dat er veel aardige mensen zijn in Engeland, die beleefd en geïnteresseerd zijn, maar ze mist familie en vrienden. Maarten vindt het leuk om in een heel andere omgeving te zijn, maar mist de Ronde Hoep en de Botshol. Mijntje vindt het fijn dat papa meer thuis is, dat we samen ontbijten en dat de meisjes uit haar klas heel leuk zijn. Echter ze mist haar vrienden en verheugt zich erop om in de zomer weer terug te zijn. Diever vindt het bowlen fijn om strikes te maken, maar mist zijn school (met name juf Mieneke). Voske heeft feestjes van school en mist haar witte beer. En als laatste: Pepijn. Die vindt alles fijn, mist zijn klas en zijn speelgoedjes (maar weet überhaupt niet zo goed wat hij tegen jullie moet zeggen) dus daarom zeggen we het allemaal maar:

WE WENSEN JULLIE FIJNE KERSTDAGEN!!!!

Pepijn, Voske, Diever, Mijntje, Hanny & Maarten

Sinterklaas

Onbekend maakt onbemind. Dat geldt zeker voor Sinterklaas. Ik krijg het mijn collega’s niet uitgelegd. Engeland is, met name in de winkelcentra, al behoorlijk in de kerstsferen. Het zal in Nederland niet anders zijn: maar de verwarring die Sinterklaas ten opzichte van de kerstman brengt is opmerkelijk. Hier kunt u alles nog eens doorlezen.

Fonetisch lijkt ( je moet het maar eens heel snel in het Engels zeggen) Sinterklaas natuurlijk ook wat op Santa Claus. Dat suggereert dat er een gemeenschappelijke oorsprong is. Dat zelfde geldt voor de kleur rood: rode mijter, rode muts en natuurlijk ook de rode tinten van de verdere kledij… Natuurlijk komt de Sint uit Spanje (na omzwervingen) en Santa van de noordpool. De Sint berijdt een Schimmel, Santa een slee met rendieren. Ook heeft Santa Elfjes als hulpjes: juist daar wringt de schoen.

Het grootste probleen is echter de zwarte piet. Hoe ik ook uitleg dat dat iets onschuldigs is: het maakt niets uit. Het blijkt racistisch te zijn. Zelf als ik uitleg dat het glijden door de schoorsteen kan bijdragen aan de zwarte tint, blijven ze onvermurwbaar…. Racistisch. Onze kinderen vinden de pieten maar al te prachtig! Die kunnen alles, zijn grappig én je moet goed naar ze luisteren: anders natuurlijk geen kadoo! Blijkt dat in Nederland die discussie ook woedt, wat een onzin… wat een onzin….

Vanmiddag zijn we afgereisd naar Huntingdon Road waar ons Sinterklaasfeest plaats zou vinden. Om eerlijk te zijn: het was vreemd. Sinds augustus was dit de eerste keer dat we in een zaal vol met Nederlanders ( en dus Nederlands) zaten, met ook nog een oerhollands gebruik! Het regende pepernoten die de kinderen van de vloer aten (zou anders niet kunnen in de UK), er was taaitaai en speculaas. Een blazers ensemble verzorgde de Sinterklaasliedjes! Onze kinderen waren door het dolle heen. Liepen dwars over het podium geen, ondanks dat ze meerdere malen door Sint, de Pieten of de organisatoren weg werden weggestuurd, ze hadden immers hun cadeau al. Ik geloof niet dat Hanny of ik het door hadden, met een Glühweintje zaten we wel even rustig!

Een geslaagde dag dus en de Sint en Zwarte Pieten zijn op weg naar Nederland!

Maarten

De Grijze Eekhoorn

Vanmorgen werd ik ernstig wakker geschut toen ik vanuit het kleine kamertje boven, de tuin inkeek. Terug naar de harde realiteit!

 

Verveel ik me? Ik werk natuurlijk niet, en alle vier kinderen zitten de hele dag op school. “Nee, niet echt”, is het antwoord. Ik merk wel dat ik slordig met mijn tijd omga, en dat is soms frusterend. Maar na een paar moeders van school gesproken te hebben denk ik daar nu ook anders over. Hoe meer tijd je hebt hoe makkelijker je wordt. En als ik die tijd niet meer heb, komt het vanzelf wel weer goed, denk ik.

Overdag ren ik wat en soms ga ik zwemmen. Af en toe een wandeling in de omgeving, ook erg fijn om te doen. En dan hang ik ook nog gemiddeld twee ochtenden in de week in “the waitrose” rond, een heerlijk grote supermarkt.

Als moeder ben je ook wel een beetje gewend om voor anderen te zorgen, en dat mis je natuurlijk wel op zo’n dag….

Maar daar ontdekten wij een prachtig grijs eekhoorntje in onze tuin. Bij het kleine gele winkeltje om de hoek, zoals Pepijn de winkel noemt, verkopen ze vogelvoer en pinda’s. En vooral de pinda’s zijn zeer geliefd bij ons “tuindier”.

Elke ochtend gooi ik een “handje” de tuin in. Ik wil natuurlijk dat hij blijft komen. En inmiddels weet hij ook dat er elke dag wat te eten is en komt dan ook elke dag ( een paar keer ) langs. Het is zo leuk om hem te observeren, hij is dus grijs met een lichtbruine vlek op zijn rug (  uhhh, dat klinkt eigenlijk een beetje onsmakelijk, of niet? ). Af en toe eet hij een noot op, heel schattig, zo’n pindaatje in z’n knuistjes, lekker knabbelen. Dan pakt hij zo’n drie nootjes in zijn bekje en verstopt ze in onze tuin, die zijn voor later moet hij denken, voor als het kouder wordt. Graven, graven, graven nootjes in het holletje, blaadje erover. Ik kan er uren ( nou ja, uren??? ) naar kijken.

 

 En nu ik het zo opschrijf begrijp ik het ook wel, weet ik veel, misschien heeft hij wel een enorm gezin te onderhouden. Of staat hij aan het hoofd van een hele familie die hij moet voeden. En is het begraven van al die noten ook een tijdrovende bezigheid.

Maar toen dat andere schattige eekhoorntje vanmorgen in onze tuin verscheen, en ik eerst nog heel naïef dacht dat ze aan het spelen waren. Schrok ik zo van de agressie die onze grijze eekhoorn uitstraalde. Hij leek te zijn veranderd in een Doberman Pinscher die bloed rook. Het vreemde eekhoorntje leek te rennen voor zijn leven.

Toen hij hem bijna te grazen had, ben ik heel ordinair uit het raam gaan schreeuwen. Dat werkte gelukkig…

Nu zit ik met een “killer eekhoorn” in mijn tuin en in mijn maag.

Het is zijn natuur, maar zo wil je eekhoorntjes nu eenmaal niet zien. Ik heb besloten toch nog nootjes te blijven strooien.

Hanny

The Gog and Magog Hills

Eerder heb ik u al kort over Gog en Magog verteld, maar ik zou er nog eens wat uitgebreider op terug komen. De Engelsen die hier wonen vinden het hier uitermate vlak: zo plat als een pannekoek. De Britten moeten dus nodig eens komen kijken naar Hollandse polderland met de wijde blik. Elke dag fiets ik naar het Addenbrooke’s en word ik vergezeld door de meest noordelijke kalksteenheuvel uit het rijtje van de Gog Magog Hills oftewel de Gog Magog Downs. U ziet de diverse omstandigheden waarin ik dit exemplaar wist vast te leggen. Ik kan u niet uitleggen hoe moeilijk dat was: ze zijn schuw en slechts zelden in het wild te observeren….

Gog en Magog (en niet Cog zoals ik eerder foutief schreef…) dus: zijn namen, soms van individuen en soms van gebieden, met een voornamelijke religieuze betekenis. Komen met name in christensom, jodendom en de islam voor. Zouden ook opvallen voor hun voorspellingen omtrent het einde der tijden…. Brrrrrrrr…. De Engelsen, maar ook de Australiërs hebben uiteindelijk een vrij positieve betekenis gegeven aan deze figuren. Zo zijn Gog en Magog de beschermers van Londen!

De Gog Magog Downs liggen op een paar vierkante kilometer: echt op een postzegel. Toch zijn ze interessant en mooi genoeg om er heerlijk te wandelen. Het Halloween feest waar Mijntje over schreef werd gehouden in Wandlebury Park waar ook Wandlebury Hill ligt. De geschiedenis gaat terug tot aan het Bronzen Tijdperk, met met name sinds 1800 is er veel geschreven en gedaan over de Downs….. Op z’n minst is het interessant dat de the Gog Magog Golf Club zich daar reeds wist te vestigen in 1901. Ze waren er vroeg bij.

Mijn dagelijkse portie heuvel heet White Hill. Ben er afgelopen zondag voor het eerst overheen gerend. Moest iets halen in het Addenbrooke’s; en combineerde dus het nuttige met het aangename. White Hill dus, als het wat mistig is, dan is de top niet zichtbaar. Net een echte berg.

Maarten

Halloween

Op 29 oktober gingen wij naar Wandlebury park in Engeland. Daar gingen wij pompoenen uithollen. Iedereen mocht een pompoen uitzoeken. Diever had de grootste pompoen. Na het uithollen gingen wij gezichtjes op de pompoenen maken. En toen eruit halen. Dat was super leuk. Toen wij dat hadden gedaan mochten wij stokken en allemaal soorten takjes pakken om daarmee een lijf te maken. En om dan de pompoen erop te zetten. Ik had een rokje van allemaal takjes. En je kreeg een andere stok voor de armen. En van een stokje met maar 5 bladeren had ik handen gemaakt. Dat stond heel erg leuk.

Voske had er eentje gemaakt samen met Pepijn. Zij hadden een vogel nestje gemaakt en dat legde ze bij de voeten. En nog wat andere takjes om het lijf. Diever had een soort van keep gemaakt. Dat zag er heel erg leuk uit.

Toen iedereen daar mee klaar was gingen wij in het donkere bos lopen. Het pad van het bos was verlicht met kaarsjes. Toen wij terug kwamen hadden een paar mensen lichtjes in de pompoenen gedaan dat stond heel erg mooi en cool. Toen kon je ook pompoenen soep krijgen met mais of tomatensoep.

Daarna gingen wij weer naar huis. Het was heel erg donker dus wij moesten in het donker naar huis fietsen dat heel erg cool en eng was, want het was gevaarlijk.

Toen wij thuis waren zei ik tegen papa en mama DAT WAS ZO COOL!!! En dat was het ook.

Dag! Mijntje

Oost West Thuis Best

Of home-sweet-home, of zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens… De eerste drie maanden in Engeland zijn voorbij gevlogen. Nog eens drie maanden en we zitten op de helft! U heeft eerder al van Hanny gelezen dat we vragen over het Engels van de kinderen krijgen. Een andere vraag die vaak wordt gesteld, is of we al een beetje zijn gewend en of de Engelsen erg anders zijn… Het antwoord op beide vragen is ja. Anders, maar charming.

Het is grappig om te zien hoe snel je went. Sommigen onder u mogen dat theatraal vinden, maar het gebeurt. Vrij snel leerde ik om uitermate beleefd te zijn, het fietsen aan de linker kant van de weg gaat goed, en ook het Engels wordt toch al wat makkelijker. Zo neig ik er toe om in gelegenheden (zoals gisteren in Amsterdam tijdens een overleg) de bediening in het Engels aan te spreken. Ik doe het niet omdat ik net op tijd corrigeer. Ik hoor u denken, lekkerinteressantdoenerij… Ik kan het ook schattig maken (dat is allemaal om het een beetje kracht bij te zetten): Pepijn heeft het ook. Hanny heeft het u al verteld, maar het wordt erger: afgelopen woensdagavond was dat mannetje weer op zoek naar zijn glasses. Het woord “bril” is verdwenen uit zijn vocabulaire… Als we overigens niet direct bij onze kinderen in de buurt zijn, dan blijken ze al veel beter Engels te spreken dan wij thuis meekrijgen!

Twee weken geleden moest ik in Amsterdam zijn en heb ik een nacht in ons huis geslapen. Dat was gek. Vond het op een gegeven moment ook mooi geweest: wilde terug naar Engeland. Dat is natuurlijk de ultieme adaptatie: terug verlangen naar een plek c.q. land waar je pas drie maanden woont. Ik denk dat u mij nu niet meer serieus neemt. Vandaag had ik dat weer. Gisteren via Amsterdam naar Berlijn gereisd, vandaag vergaderd en op eens was dat knagende gevoel er weer (dit wordt allemaal in de de trein geschreven en upgeload). Welhaast als een soort instinct. Het is geen echte heimwee, maar ik heb vaak op de dag dat ik terugga ook plots het verlangen (mooi woord) acuut thuis te willen zijn. Iets later komt het besef dat ik dat altijd heb als ik op reis ben: het heeft dus niets met het land te maken. De reden is simpel. Thuiskomen is fijn, maar de 4 paar tippelende voetjes morgenochtend (ja en ook die grote…) zijn uniek: dat is thuis.

Maarten

Hottenes!

Sommige mensen spreken we vaker dan andere mensen, maar eigenlijk krijgen we nu van iedereen dezelfde vraag: “Hoe zit het met het Engels van de kinderen?” Ik was daar zelf ook heel benieuwd naar, hoe snel gaat zoiets nu.

Mijntje en Diever hebben op Engelse les gezeten voor we weg gingen, één uur in de week. Dat is natuurlijk niet genoeg, wel vonden ze het leuk, gelukkig! De juf was een Amerikaanse jonge dame, en Mijntje had dan ook een keurig Amerikaans accent. Welnu het Amerikaanse accent is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een heel aardig Brits accent. En volgens mij redt zij zich heel best.

Diever redt zich ook maar op een andere manier, hij spreekt meer de “taal van de straat”. Onze kinderen krijgen meestal hun lunch van huis mee, ook zijn er warme lunches op school te krijgen maar dat moet je van te voren aan geven. Diever vertelde dat zijn juf elke ochtend zijn naam opleest, en dan zegt Diever:”Goodmorning Mrs. Nettleton, packed lunch please!” Dus ik vroeg hem wat de andere kinderen zeggen, nou die zeggen dan soms ipv packed lunch, “hottenes”. Hottenes?! Wat is dat dan?! Nou dat kon hij me ook niet zeggen. Zeggen ze dan niet:”Hot lunch”? Nee dat zeggen ze niet, ze zeggen “hottenes”. Verdorie het klonk Engels maar ik kon het niet thuis brengen.

Verder moet Diever leren lezen in het Engels. Ik oefen vaak met Diever en ik geef het hem te doen. Is je wel eens opgevallen op hoeveel verschillende manieren bijvoorbeeld de ea, a, i, nou ja, en ga zo nog maar even door, worden uitgesproken. Hij doet echt zijn best.

En dan Voske en Pepijn. Bij hun gaat het allemaal toch iets minder snel omdat ze bij elkaar in de klas zitten en een twee/eenheid zijn. Maar soms floept Pepijn er een Engels woord uit, wat dan heel geestig klinkt. Af en toe vraagt hij aan mij: ”Mam? Kan je even mijn “glasses” vast houden”. En Voske leest elke avond bij het eten de tekst van de waterfles in het Engels voor. Je zou bijna denken dat ze echt al kan lezen en ook de taal vloeiend spreekt, maar als je goed luistert…

Nu mochten Voske en Pepijn een hele week de warme lunch van school uitproberen. Ze kwamen laaiend enthousiast naar buiten gerend toen ik ze ’s middags op kwam halen. “We hebben hot dinners gegeten”! En het was heel lekker!

Hot dinners? Hottenes? Ja klinkt hetzelfde, is ook hetzelfde! Wist ik eindelijk wat de andere kinderen uit de klas van Diever aten!

Hanny

Longest Bike Chain Event

Fietsen in Engeland is echt anders dan bij ons. Maarten had het eerder al over de vele mandjes die je voorbij ziet komen. De meeste dames hebben voor op hun fiets, een mandje, ziet er erg knus en cottage-achtig uit. Verder fietsen mensen hier vooral ook hard, echt hard. Ben natuurlijk niet op mijn snelst met mijn logge bakfiets, maar ik kan behoorlijk goed inschatten dat ze hier meer van doortrappen houden dan bij ons. Denk dat ze fietsen eigenlijk helemaal niet leuk vinden.

Kleding, erg belangrijk, het is hier voornamelijk “gezien worden”. Fluoriserende jackjes met reflectoren is een must!

En kinderen op de weg laten fietsen is uit den boze. De meeste ouders fietsen samen met hun kinderen gewoon op de stoep naar school, maar liever gaan ze lopen.

Automobilisten worden volgens mij helemaal gek als ze “ons” voor zich hebben. Diever gaat, als hij niet voor straf achteraan moet, altijd voorop. Hij houdt van hard fietsen, van wie zou hij dat nou hebben? Dan gaat meestal daarachter Maarten, om Diever er af en toe aan te herinneren dat hij aan zijn kantje moet blijven. Dan Mijntje, zij moet altijd voor mij fietsen omdat ze nog wel eens acrobatische kapriolen uithaalt met slechte afloop. Ik dáárachter, met Vos en de Pepster, om Mijntje weer in de gaten te houden. Een auto blijft meestal een minuutje ( soms 2 minuutjes ) achter je aan karren, om vervolgens zodra het kan met een bocht van tien meter, maar wel in volle vaart om je heen te rijden. Ik vind het allang best, zolang ze maar voorzichtig doen.

Dan de bakfiets. Je ziet ze steeds vaker hier in de omgeving, maar toch ben ik best een bezienswaardigheid. Of hij nu vol zit met kinderen, boodschappen of is gewoon een keertje leeg, ik heb er veel bekijks mee. Je raakt er aan gewend, behalve onze oudste dochter.

Op haar school werd de “longest-bike-chain-event” georganiseerd. Een wedstrijd tussen twee scholen om het fietsen naar school te promoten. Iedereen werd gevraagd op de fiets naar school te komen om samen een lange ketting te vormen op het schoolplein. Ik mocht ook meedoen met mijn fiets. Dit werd zeer op prijs gesteld door de hoofdonderwijzer van de school( kreeg NB nog vermelding in de nieuwsbrief van school ). Mijn bakfiets was goed voor drie kinderfietsjes. Ook kreeg ik veel aandacht van de kinderen uit Mijntje’s klas die OOH en WOW bleven roepen en de fiets graag wilden uitproberen. Mijntje stond er met opgetrokken neus naast. “Waarom zeurt iedereen zo over die fiets, thuis zie je er elke dag wel honderd, zo bijzonder is het niet”!

We haalden met z’n allen 223 meter, helaas net niet genoeg om de wedstrijd te winnen…

 Hanny

Bump on the head

Veiligheid is een issue. Ik zou er eerder al op terugkomen, en deze blog lag niet echt in de planning… Die andere veiligheid (o.a. van het fietsen, regels in het Addenbrooke’s, of vaccinatie verklaringen van de kinderen) komt echt nog wel eens aan bod. Het volgende heeft hogere urgentie.

Wij hebben onze kinderen, zo ver we weten, niet echt blootgesteld aan gevaar. Inderdaad, ze fietsen aan de linker kant van de weg, er is een klimboom in onze tuin (waar ook de grijze eekhoorn gretig gebruik van maakt) en ook weten ze intussen dat de warme en koude kraan omgewisseld zijn vergeleken met Nederland. Het lijkt wel mee te vallen. Wel werd ik afgelopen weekeinde bij de sluizen bij de River Cam in Cambrigde (voordat de weiden beginnen) door een dame aangesproken op mijn onverantwoordelijke gedrag: oudste zoon bevond zich iets dicht bij de rand (waar het water 15 cm hoog was); dus ik zag het gevaar niet zo, Enfin, so far, so pretty good.

Veiligheid op de school is een issue. Er wordt heftig gecommuniceerd via parentmail, er komen veel briefjes mee (die je dan in de rugzakjes moet terug vinden) en tevens moet je goed de website in de gaten houden. Dat laatste is van belang omdat deze winter zogeheten streng gaat worden en bij sneeuwval zal de school gesloten worden. Dat wordt nu reeds aangekondigd dus wij hopen op een bevroren River Cam: de schaatsen onder binden!

We hebben de afgelopen weken wat contact gehad met de juffen omdat die zelfde oudste zoon (hij is het thema van vandaag) een paar keer niet lekker was. In het kader van eventuele germs (ziektekiemen) kun je het desbtreffende kind maar het beste in quarantaine plaatsen en naar huis sturen. Omdat hij niet echt ziek was leidde dat tot veel boosheid bij hem: sommigen onder u zullen weten dat dat een van zijn uitzonderlijke kwaliteiten kan zijn.

Nu trof Hanny het onderstaande briefje aan:

En sindsdien zijn we in verwarring… wat is een minor bump? Wat is het “minor” karakter? Is dat de kracht van de impact? Is het de aard van het object of andere hoofd? Doet de aanleiding er toe? Ook vonden wij het “his/her” iets vreemd? Weten ze het niet? Zou dat niet moeten worden aangegeven? Hoewel het tijdstip: 1:30 helder lijkt, is dat allerminst zo. Kwam de bump toen? Of meldde Diever het? Moeten we het gebruiken voor een wekadvies? De laatste zin maakte voor mij alles duidelijk: wij wassen onze handen in onschuld, het is gemeld: wat u als ouder nu doet is uw zaak, maar niet onze verantwoording.

U begrijpt dat ik schrijf met (dichterlijke) overdrijving, het leek mij allemaal wel mee te vallen en iets overdreven. Toen we aan Diever vroegen wat er was gebeurd, kon hij zich niets herinneren. Dat kan betekenen dat de bump hééééél minor was, of dat het posttraumatische geheugenverlies juist heel groot is. Verwarring dus.

Maarten

Adellijke appels

Er is veel geld in Engeland, en ook weer weinig. Cambridge doet het goed, er is weinig echte armoede. Rondom Cambridge zijn talrijke kleine dorpjes, velden en bossen, maar ook “Landgoederen”. Een voorbeeld is Audley End House waar wij ons afgelopen zaterdag naar toe begaven. Het was namelijk appeldag. Apple days blijken veel voor te komen. Elke zich zelf respecterende markt, boerderij of dus landgoed, heeft wel een Apple Day waar de appel centraal staat!

Je kan best een boel doen met appels: moes, sap, hand, flap, taart. En er zijn natuurlijk veel rassen waarover veel te vertellen is. De appel blijkt veel historie te hebben.

Zo ook Audley End House. De foto hierboven laat het 17e eeuwse “buitenhuis” zien dat vlak bij Saffron Walden ligt. Ook hier natuurlijk een rijke geschiedenis die in het begin van de 17e eeuw start. Het geld waar ik boven op doelde, betreft de enorme fondsen die in Engeland zijn ter bevordering van vanalles. Natuurparken, erfgoed, musea. Maar ook fondsen die onder andere medisch onderzoek mogelijk maken.

Enfin, voor de kinderen was de Falconry het hoogtepunt van de dag (op de speeltuin na). Waren overigens niet enkel valken: ook een buizerd. Mijn jongste broer zal fototechnisch trots zijn…

Metabool gezien zijn die vogels erg interessant, net als long-distance-geese en king-penguins… Afgezien van het verhaal over de pinguin, kunnen valken maar een beperkte tijd hard vliegen (wel bidden) en ganzen kunnen dat juist heel lang. Kent u nog de long-distance-duck? Het verschil in time-of-flight tussen valk en gans heeft allemaal te maken met suiker en vet. Misschien dat ik daar nog eens iets over schrijf, maar mijn lijstje over nog te schrijven zaken wordt langer en langer. Ik zal zo een paar van die beloften inlossen.

Appels en buitenhuizen in Engeland; sparen dus!

Maarten