Oost West Thuis Best
Of home-sweet-home, of zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens… De eerste drie maanden in Engeland zijn voorbij gevlogen. Nog eens drie maanden en we zitten op de helft! U heeft eerder al van Hanny gelezen dat we vragen over het Engels van de kinderen krijgen. Een andere vraag die vaak wordt gesteld, is of we al een beetje zijn gewend en of de Engelsen erg anders zijn… Het antwoord op beide vragen is ja. Anders, maar charming.
Het is grappig om te zien hoe snel je went. Sommigen onder u mogen dat theatraal vinden, maar het gebeurt. Vrij snel leerde ik om uitermate beleefd te zijn, het fietsen aan de linker kant van de weg gaat goed, en ook het Engels wordt toch al wat makkelijker. Zo neig ik er toe om in gelegenheden (zoals gisteren in Amsterdam tijdens een overleg) de bediening in het Engels aan te spreken. Ik doe het niet omdat ik net op tijd corrigeer. Ik hoor u denken, lekkerinteressantdoenerij… Ik kan het ook schattig maken (dat is allemaal om het een beetje kracht bij te zetten): Pepijn heeft het ook. Hanny heeft het u al verteld, maar het wordt erger: afgelopen woensdagavond was dat mannetje weer op zoek naar zijn glasses. Het woord “bril” is verdwenen uit zijn vocabulaire… Als we overigens niet direct bij onze kinderen in de buurt zijn, dan blijken ze al veel beter Engels te spreken dan wij thuis meekrijgen!
Twee weken geleden moest ik in Amsterdam zijn en heb ik een nacht in ons huis geslapen. Dat was gek. Vond het op een gegeven moment ook mooi geweest: wilde terug naar Engeland. Dat is natuurlijk de ultieme adaptatie: terug verlangen naar een plek c.q. land waar je pas drie maanden woont. Ik denk dat u mij nu niet meer serieus neemt. Vandaag had ik dat weer. Gisteren via Amsterdam naar Berlijn gereisd, vandaag vergaderd en op eens was dat knagende gevoel er weer (dit wordt allemaal in de de trein geschreven en upgeload). Welhaast als een soort instinct. Het is geen echte heimwee, maar ik heb vaak op de dag dat ik terugga ook plots het verlangen (mooi woord) acuut thuis te willen zijn. Iets later komt het besef dat ik dat altijd heb als ik op reis ben: het heeft dus niets met het land te maken. De reden is simpel. Thuiskomen is fijn, maar de 4 paar tippelende voetjes morgenochtend (ja en ook die grote…) zijn uniek: dat is thuis.
Maarten
